Naar aanleiding van het in opdracht van Edwin Oostmeijer verrichte onderzoek naar de Duitse bunker bij het Servaasbolwerk te Utrecht heeft Bosma een internationaal vergelijkend onderzoek verricht naar de civiele luchtbescherming van stedelingen in de periode van 1933 tot heden in Duitsland, Engeland en Nederland. Het onderzoek mondde uit het boek Schuilstad. Bescherming van de bevolking tegen Luchtaanvallen (SUN, 2006). Het gaat over de maatregelen in Europa en vooral in Nederland om stedelingen tegen luchtaanvallen te beschermen in de aanloop van de Tweede Wereldoorlog, tijdens de bezetting, in de Koude Oorlog en daarna. De fundamenten van de huidige rampenbestrijding en risicobeheersing stammen in hoofdzaak uit de jaren dertig en veertig. Ze zijn afgezien van technische vernieuwingen, relatief nieuwe bedreigingen (zoals Internationaal terrorisme en gewijzigde militair strategische opvattingen, de afgelopen jaren weinig veranderd.
Het denken over 'luchtbescherming’, het ontwikkelen van rampenplannen, het opleiden van 'luchtbeschermingspersoneel' en zelfs ideeën om een complete parallelstad te bouwen waarin de burgers zouden kunnen schuilen – al die inspanningen worden pas op hun effectiviteit getoetst op het moment dat het er op aankomt: hoeveel veiligheid biedt het luchtbeschermingsschild wanneer de dreiging overgaat in een daadwerkelijk bombardement? Maar hoe kwetsbaar de steden en hun bewoners ook zijn voor technisch geavanceerde aanvallen, zij blijken altijd weer taai en laten zich niet eenvoudig van de kaart vegen.